Protokół z ostatniego posiedzenia EBC jest pełen jastrzębich sformułowań. EBC ujął kwestię podwyżek stóp procentowych nie w kategoriach tego, czy do nich dojdzie, lecz kiedy to nastąpi. Kwestia podwyżek stóp procentowych omawiana jest obecnie nie w kategoriach "czy", lecz "kiedy". Wskazuje to, że EBC przygotowuje się do ewentualnej podwyżki stóp już w czerwcu – co było wielokrotnie sygnalizowane w kontekście napływających dodatkowych danych.

Od marcowego posiedzenia wzrosły ryzyka związane zarówno z presją inflacyjną, jak i ze spowolnieniem gospodarczym. Tworzy to "trudny dylemat decyzyjny", choć członkowie komitetu z ostrożnością zauważają, że "wciąż brak dowodów na występowanie silnych efektów drugiej rundy" inflacji.

W ubiegłym tygodniu członkowie Zarządu EBC – Isabel Schnabel i Philip Lane – wygłosili oświadczenia wskazujące na potencjalną podwyżkę stóp procentowych podczas nadchodzącego posiedzenia w dniu 11 czerwca, niezależnie od rozwoju sytuacji na Bliskim Wschodzie. Za podwyżką stóp – mającą na celu wzmocnienie zaufania do EBC – opowiedzieli się również członkowie Rady Prezesów z Finlandii i Grecji. Oświadczenia te odzwierciedlają rosnące zaniepokojenie utrzymującą się dynamiką inflacji, zwłaszcza w obliczu ryzyka, że wstrząs energetyczny może przełożyć się na szerszą presję cenową oraz oczekiwania inflacyjne.

Mimo narastających ryzyk rynki nie zareagowały jeszcze w wyraźny sposób. W ubiegłym tygodniu euro uległo nawet umocnieniu, co wiązało się z oczekiwaniami na potencjalne porozumienie pokojowe. Oczekiwania rynkowe dotyczące stóp procentowych EBC do końca bieżącego roku sugerują łączne zacieśnienie polityki pieniężnej o 59 punktów bazowych; oznacza to, że różnice w rentownościach euro prawdopodobnie nie zbiegną się do poziomów dolara amerykańskiego. W rezultacie euro nie znajduje obecnie silnego, długoterminowego czynnika wsparcia.

Dalszy rozwój sytuacji zależeć będzie w dużej mierze od wydarzeń w Zatoce Perskiej. Ogłoszenie 60-dniowego zawieszenia broni niesie ze sobą dwojakie przesłanie. Z jednej strony sygnalizuje ono rozładowywanie napięć. Z drugiej jednak wskazuje na to, że kryzys ulega przedłużeniu. W takim scenariuszu, z każdym kolejnym dniem, narastać będzie zarówno presja inflacyjna, jak i obciążenie dla globalnego przemysłu.

Pozycjonowanie spekulacyjne na euro przybrało nieco bardziej niedźwiedzi charakter, odnotowując w ujęciu tygodniowym zmianę o wartości -1,04 mld. Szacunkowa cena utrzymuje się poniżej średniej długoterminowej, choć dynamika zmian ulega osłabieniu.

W ubiegłym tygodniu dostrzegaliśmy potencjał do krótkoterminowego wzrostu kursu euro w kierunku poziomu oporu 1,1700, w obliczu pogłosek o łagodzeniu napięć; jednakże w dłuższej perspektywie wciąż brak solidnych przesłanek przemawiających za aprecjacją wspólnej waluty.

Jedynym scenariuszem, w którym euro mogłoby umocnić się względem dolara, byłaby sytuacja, w której inflacja wymusiłaby na EBC przyjęcie bardziej agresywnej polityki, przy jednoczesnym braku negatywnego wpływu wyższych stóp procentowych czy niedoborów energii na gospodarkę europejską. Biorąc pod uwagę obecne realia, jednoczesne spełnienie obu tych warunków wydaje się mało prawdopodobne. W związku z tym – po zakończeniu obecnej korekty – spodziewane jest odwrócenie trendu na parze EUR/USD i ruch w dół. Poziom oporu znajduje się na pułapie 1,1700, natomiast poziomy docelowe wyznaczone są na 1,1575, a następnie na 1,1410.